Ուզում եմ ապուր պատրաստել, բայց տանը միս ընդհանրապես չկա, կտա՞ք մի քանի կտոր․ լ կտի հարևանուհիս այս անգամ անցավ բոլոր սահմանները

Երբ մենք տեղափոխվում էինք մեր նոր բնակարան, աստիճանների վրա հանդիպեցինք մեր հարեւանուհուն՝ Լենային: Երեխաների հետ վերադառնում էր մանկապարտեզից։ Այդ ժամանակ ա արդեն ուներ երկու տղա և մի աղջիկ, և սպասում էր չորրորդին։ Նրանք այնքան էլ լավ չէին հագնված։ Իսկ ընդհանրապես, հարեւանուհու արտաքինը վստահություն չէր ներշնչում, տպավորություն էր ստեղծվում, որ նա կամ խրոնիկ հոգնած է, կամ խմում է։

— Բարեւ Ձեզ: Դուք մեր նոր հարևաննե՞րն եք։ Ուրախ եմ ծանոթանալու համար,- ասաց Լենան ինձ և իր ամուսնուն: -Բարև ձեզ, այնքան էլ հաճելի չէ, — ասացի ես քթիս տակ՝ նայելով հարեւան բնակարան մտած երեխաներին։ Մի անգամ որոշեցի հավաքել տղայիս փոքրացած իրերը, որպեսզի տամ կարիքավոր ընտանիքներին: -Տուր մեր հարեւանին,- առաջարկեց ինձ ամուսինս։

-Եվ իսկապես։ Ինչպե՞ս չէի մտածել: Ի վերջո, նա էլ տղաներ ունի, և պետք չէ հեռու տեղ տանել։ Ես վերցրեցի իրերով պայուսակները և անմիջապես գնացի հարեւանիս մոտ։ Զանգը հնչեցրեց. Լենան խոժոռ նայեց ինձ: — Սա որդոս հագուստներն են, բոլորն էլ լավ վիճակում են, գրեթե նոր, կարծում եմ տղաներին դուր կգա, — և նրան հանձնեցի տոպրակները: -Իհարկե կհագնեն,- նա խլեց տոպրակները, դու ինքդ գիտես հիմա ամեն ինչի գները ինչ են։ Իսկ մենք շուտով կունենանք չորրորդը։

Այդ օրվանից նա սկսեց հաճախակի ինձ մոտ գալ, օրվա տարբեր ժամերին տարբեր պատրվակներով: Առաջին օրերին սուրճ, թեյ էի առաջարկում, նա նստում էր ու մոռանում էր գնալու մասին: Երբեմն էլ երեխաներին հետն էր բերում, չպատմեմ, թե մեր տանը այդ ժամանակ ինչ քաոս էր տիրում: Ես նրա հետ չընկերացա, երբ ինչ որ բան էր խնդրում, տալիս էի ու արագ ճանապարհում՝ պատճառաբանելով, որ գործեր ունեմ: Մի օր էլ դռան զանգը հնչեց: Բացեցի, Լենան էր:

Այդ օրը չորս անգամ արդեն եկել էր, մեկ կարտոֆիլ էր ուզում, մեկ՝ մակարոն, թեյ, սուրճ և այլն: Լենան կրկին շեմին էր։ Ի՞նչ է նրան պետք այս անգամ։ Նա անմիջապես գործի անցավ առանց բարևելու. — Մի քանի կտոր միս կտա՞ս, ուզում եմ ապուր պատրաստել, բայց միս չկա։ «Մենք հիմա միս չունենք, բայց երշիկ ունենք», — ասացի ես հանգիստ, չնայած ապշած էի նրա լկտիությունից:

-Ոչինչ, երշիկն էլ կլինի։ Տուր, — ասաց նա ծիծաղելով: Ես չհասկացա, թե ինչ եմ անում, մի կտոր երշիկ տվեցի, մի փոքրիկ կտոր թողնելով ամուսնուս նախաճաշին: Առավոտյան ամեն ինչ պատմեցի ամուսնուս, նա մի քիչ ծիծաղեց, բայց ասաց, որ ավարտեմ իմ բարի գործերը, ամբարտավան հարևաններին այլևս պետք չէ օգնել։ Նյութը պատրաստեց՝ https://news29post.com/